Monday, March 20, 2017

அபத்தங்கள்

18-03-2017 அன்று சிறகு இணையப்பத்திரிகையில் பதிப்பிக்கப்பட்டது....
சுற்றிலும் தினம் தோறும் நிகழும் நிகழ்வுகளில் பெரும்பான்மையினரின் கவனத்தைப் பெறும் நிகழ்வுகள், நிகழ்வுகளின் உச்சங்களா அல்லது வெறும் அபத்தங்களா? ஒருவித மனநிலையில் இருக்கும்போது உச்சங்களாகத் தோன்றும் அதே நிகழ்வுகள் இன்னொரு மனநிலையில் அபத்தங்களாகத் தோன்றுகிறது. இதில் எது காட்சிப் பிழை? அல்லது இரண்டுமே காட்சிப் பிழைகளா? எனில் உண்மைதான் என்ன? உண்மையை அறிய முடியுமா?
சமூகத்தின் சிந்தனை மழுங்கடிக்கப்பட்டு, அவர்கள் வெறுமனே உணர்ச்சிவசப்பட வைக்கப்படுகிறார்கள். சிந்தனையின் அடிப்படையின்றி உணர்ச்சிவசப்பட வைக்கப்பட்ட சமூக மக்கள், அவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆனால் அடிப்படையில் அவர்கள் யாரை எதிர்க்க விரும்புகிறார்களோ அவர்களுக்கு சாதகமான வழிகளில் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். உணர்ச்சிவசப்பட வைத்த சமூக விரோதிகள், லாபத்தை அள்ளிச் செல்கிறார்கள். சமூகம் அடுத்த உணர்சிவசப்படுதலுக்கு தயாராக நின்று கொண்டிருக்கிறது.
பொங்கல் பண்டிகை காலத்தில் ஜல்லிக்கட்டு தொடர்பான உணர்ச்சிவசப்படல் இந்த வருடத்தின் மாபெரும் நிகழ்வாக தமிழ்நாட்டில் நிலைப்படுத்தப்பட்டது. ஆனால் இந்த வருடத்தில் இன்னும் பத்து மாதங்கள் இருக்கின்றன. இதைவிட வலுவான உணர்ச்சிவசப்படலுக்கான சாத்தியங்கள் இன்னும் வலுவாகவே உள்ளன. ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தில் லாபத்தை அள்ள காத்திருந்தவர்கள் லாபம் வரும்வரை சற்றே ஒதுங்கியிருந்ததால் கிடைத்த வெற்றியின் காரணமாக கொந்தளித்த உணர்ச்சிகளினால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட சமூகம் சற்றே ஊக்கத்துடன் உள்ளதாகத் தெரிகிறது. தொடர்ந்து வரும் பிறவற்றிற்கான எதிர்ப்புக் குரல்கள் அதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. அந்த ஊக்கம் வெற்றி தோல்விகளைக் கடந்து தொடர வேண்டும் என்பதே என் ஆசை.
ஆனால் அது வெறும் உணர்ச்சிவசப்படுதலாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது. உணர்ச்சிவசப்படும் இடங்களில் சிந்தனை இருக்க வாய்ப்பில்லை. சிந்திக்காமல் ஈடுபடும் செயல் உண்மையில் அதில் ஈடுபடுபவரின் செயலல்ல. அதை செய்யத் தூண்டியவர்களின் செயல். அதாவது ஒருசிலர் அல்லது ஒரு கூட்டம், சமூகத்தை உணர்ச்சிவசப்பட வைத்து, அவர்களைத் தூண்டி செயல்பட வைத்து அதன் மூலம் அந்தக்கூட்டம் பயனை அறுவடை செய்து சென்று விடுகிறது. சமூகமோ தாங்கள் வெற்றிபெற்று விட்டதான மாயையில் விழுந்து அந்த வெற்றியை கொண்டாடிச் செல்கிறது. கொண்டாட்டத்திற்குப் பின் சமூகம் தன் செயலின் காரணத்தையோ அதன் உண்மையான விளைவுகளையோ மறந்து விட்டு அடுத்த உணர்ச்சிவசப்படுதலையும் அடுத்த கொண்டாட்டத்தையும் எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறது. உணர்ச்சிவசப்பட வைக்கும் கூட்டம், அடுத்த தருணத்திற்கு காத்திருக்கிறது.
மிக சமீபத்தில் நடந்த ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். இந்தப் போராட்டத்தில், விதிவிலக்காக சிலர் சமூகத்தின் சிந்தனையை தூண்ட முயற்சித்திருந்தார்கள். மிகமிகக் குறைவான எண்ணிக்கையிலானவர்களே அந்த சிந்தனைகளால் உண்மையில் தூண்டப்பட்டிருந்தார்கள். எப்போதும் போல பெரும்பான்மையானவர்கள் தமிழனின் பராம்பரியம் போன்ற சொல்லாடல்களால் உணர்ச்சிவசப்பட்டு அப்போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டார்களே தவிர, சிந்தனைகளால் தூண்டப்பட்டு கலந்து கொள்ளவில்லை. உண்மையாக போராடியவர்கள் பல ஆண்டுகளாக அவர்கள் நம்பும் இலட்சியத்திற்காக போரடி வருகிறார்கள், விழிப்புணர்வுக்காக பிரச்சாரம் செய்து வருகிறார்கள். அவர்கள் செயலில் இன்னும் தொடர்கிறார்கள். ஆனால் உணர்ச்சிவசப்பட்ட கூட்டம் சில நாட்கள் கொண்டாட்டம் முடிந்த பின் அதை மறந்து விட்டு அடுத்த கொண்டாட்டத்திற்கு தயாராகி விட்டது. மாடு என்னும் உயிரினத்தை முகச்சுழிப்புடன் மட்டும் எதிர் கொள்ளும் ஒரு கூட்டம் அந்தப் போராட்டத்தின் போது ''ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு மாடு வளர்ப்போம்'' என முழங்கியதை கொண்டாட்டத்தின் ஒருபகுதியாக மட்டும் எடுத்து, கொண்டாடி முடித்துச் சென்று விட்டது.
சிந்திப்பவர்கள் மட்டும், அவர்களின் சிந்தனைகள் சார்ந்து போராட வேண்டும் என்றால், இன்றைய நிலையில் எந்தப் போராட்டங்களையும் முன்னெடுக்க முடியாது. ஏனெனில் சமூகத்தில் உண்மையான சிந்தனை என ஒன்று பெரும்பாலும் இல்லை. இன்று சிந்தனை எனப்படுவது பெரும்பாலும் குறுகலாக்கப்பட்ட எண்ணங்களே. ஒரு  குறிப்பிட்ட கருத்துக்கு ஆதரவான தரவுகளை மட்டும் அளித்த, அதற்கு எதிரான தரவுகளை சென்று சேராதவாறு சூழல்களை அமைத்து, குறிப்பிட்ட திசையில் மட்டும் எண்ணங்கள் உருவாகுமாறு செய்து சிலர் தயாரிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களால் எதிர்திசையிலிருந்து வரும் சிந்தனைகளை எவ்வகையிலும் கணக்கில் கொள்ள முடியாது. ஆக தங்களின் திசையில் சமரசம் இன்றி, சமரசத்திற்கான வாய்ப்புகளை கணக்கில் கொள்ளாமல் மிகப்பிடிவாதமாக சென்று கொண்டிருப்பார்கள். இத்தகைய சமரசம் இல்லாத ஒற்றை நோக்குடையவர்களே தீவிரவாதிகள் எனப்படுகிறார்கள். இன்று தமிழகத்தில் இத்தகைய தீவிரவாதிகள் மலிந்து விட்டதாக தோன்றுகிறது. அவர்கள் கையில் ஆயுதம் கிடைக்குமென்றால் பயங்கரவாதத்தின் இருப்பிடமாக தமிழகம் மாறிவிடவும் கூடும்!
எதிர்பாரத இடங்களிலிருந்தெல்லாம் ''தமிழ் தேசியம்'' என்னும் குரல் கேட்பதாகத் தோன்றுகிறது. இது நெடுங்காலமாக இருந்து வரும் குரலாக இருந்தாலும், இன்று இது ஒலிக்கும் இடங்கள் அச்சமளிப்பதாக இருக்கிறது. இந்தியா தமிழகத்தை சுரண்டுவதாக அவர்கள் பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள். அரசியல்வாதிகளால் அரசியல்வாதிகளுக்காக உருவாக்கப்பட்டு பாராமரிக்கப்படும் காவிரிப் பிரச்சினைகளும், முல்லைப் பெரியாறு பிரச்சினைகளும் இவர்களுக்கு தமிழகம் சுரண்டப்படுவதான தோற்றத்தை அளிக்கிறது. இந்தியாவிலேயே மிகவும் முன்னேறிய மாநிலங்களின் ஒன்று தமிழகம் என்பது இவர்கள் சிந்தனையை எட்டாமல்  சென்றுவிடுகிறது. பல்வேறு விசைகளால் இயல்பாக எழும் ஒவ்வொரு பிரச்சினைகளையும், அதன் காரணகாரியங்கள் இவர்கள் சிந்தனைக்குள் செல்ல விடாமல், தமிழகம் சுரண்டப்படுகிறது என்னும் ஒற்றை எண்ணத்தை வலுவாக்க உபயோகப்படுத்துகிறார்கள்.
உலகம் முழுவதும் உருவாக்கப்படும் பிரிவினைப் போராட்டங்களுக்கு அடிநாதமாக இருப்பவர்களே இவர்களின் எண்ணங்களை இவர்கள் அறியாமலே உருவாக்குகிறார்கள் என்பது இவர்கள் அறிவுக்குள் நுழைவதே இல்லை. பிரிவினைப்போராட்டங்களால் ஆதாயமடைபவர்கள் வேறு எங்கோ இருந்து இவர்களை ஆட்டிவைக்கிறார்கள் என்பதும், பிரிவினைக்கான போராட்டங்களால் அழியப்போவது இவர்களே என்பதும், ஒருவேளை பிரிந்து சென்றாலும் அதன் மூலம் அடையப்போவது மேலும் துன்பங்களே என்பதும் இவர்களின் எண்ணங்களில் நுழைவதே இல்லை. உலகம் முழுவதும் பிரிவினைப் போராட்டங்களால் அழிந்து ஒழியும் அப்பாவி மக்களின் துயரங்கள் இவர்கள் நெஞ்சங்களை அடைவதே இல்லை. பிரிவினை எண்ணங்களை தூண்டி விடுது மட்டும்தானே இவர்கள் வேலை. அதனால் யார் அழிந்தால் இவர்களுக்கென்ன? எங்கோ இருந்து கொண்டு வெறும் தூண்டிவிடுதல்களை, அவர்களே அறிந்திருக்காத வேறு யாருக்காகவோ, செய்து  கொண்டிருக்கிறார்கள்.
தலிபான்கள் யாரால் எதற்காக உருவாக்கப்பட்டார்கள்? தலிபான்களின் வன்முறைகளால் உண்மையில் இழப்பை அடைந்தவர்கள் யார்? ருவாண்டா படுகொலைகளுக்குக் காரணமான பிரிவினை எண்ணங்களை தோற்றுவித்தவர்கள் யார்? எதற்காக தோற்றுவித்தார்கள்? இறுதியில் செத்தழிந்தவர்கள் யார்? நைஜீரியாவில் தற்போது யார் பிரிவினை எண்ணங்களை ஊதிப் பெருக்குகிறார்கள்? எதற்காக? பாதிக்கப்படுவது யார்? வெளியிடங்களில் ஏன் பார்க்க வேண்டும். காஷ்மீரில் இன்றைய அமைதியின்மை யாரால் எதற்காக உரமிட்டு வளர்க்கப்படுகிறது? இந்தியாவின் வடகிழக்கில் பிரிவினைப் போராட்டங்களும் வன்முறைகளும் எதற்காக யாரால் வளர்த்து விடப்படுகிறது? அவற்றால் உண்மையில் பாதிக்கப்படுபவர்கள் யார்? இவை எதுவும் இன்றைய தமிழ் தேசியம் பேசுபவர்களின் சிந்தனைக்குள் நுழைவதில்லை. அவர்கள் எண்ணங்கள் யாரால் எதற்காக உருவாக்கப்படுகின்றன என்பதையும் அறிந்திருப்பதில்லை. தங்களை அனைத்தும் அறிந்தவர்களாக கருதிக்கொண்டு, அந்த ஆணவத்தில் தங்களின் எதிர்கால சந்ததிகளின் மேல், தங்களை அறியாமலே, தாக்குதல் தொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இன்னொரு உதாரணம். தமிழகத்தில் இன்று உயர்படிப்புகளுக்கான நுழைவத் தேர்வு குறித்து எழும் எதிர்ப்பு மனநிலை. மிக எளிதாக சமூகத்தை உணர்ச்சிவசப்பட வைக்க முடிகிறது. ''நுழைவுத் தேர்வு கிராமத்து மாணவர்களைப் பாதிக்கும்.'' இந்த ஒற்றை வரியால் தமிழகத்தை உணர்ச்சிவசப்பட வைக்க முடிகிறது. தமிழகத்தில் 2006-07 ம் வருடத்திலிருந்து நுழைவத் தேர்வுகள் நீக்கப்பட்டன. அதன் பின் நுழைவுத் தேர்வு இல்லாத 2009-10 ம் வருடத்திலிருந்து சென்ற வருடம்வரையான எட்டு வருடங்களில் வெறும் 278 பேர்தான் அரசுப் பள்ளிகளிலிருந்து மருத்துவப்படிப்புக்கு சேர்ந்திருக்கிறார்கள். அதாவது நுழைவுத் தேர்வு இல்லாத இந்த காலகட்டத்தில் 1% க்கும் குறைவான அரசுப் பள்ளி மாணவர்கள்தான் மருத்துவப் படிப்புக்குள் நுழைய முடிந்திருக்கிறது. எனில் நுழைவுத் தேர்வுகள் இல்லாமல் கிராமத்து மாணவர்களுக்கு எங்கே வாய்ப்பிருக்கிறது. ஒருவேளை நுழைவுத்தேர்வுகள் இருந்திருந்தால், நிச்சயமாக இதைவிட அதிகமான அரசுப் பள்ளி மாணவர்கள் மருத்துவப் படிப்புக்கு சேர்ந்திருக்க முடியும்.
''கிராமத்து மாணவர்களின் வாய்ப்பு'' என உணர்ச்சி வசப்படுபவர்களுக்கு உண்மையில் அவர்கள் யாருக்காக பேசுகிறார்கள் என்பது புரிகறதா? தனியார் பள்ளிகளின் கொள்ளைகளுக்கும், கல்வித் தந்தைகளின் அடாவடிகளுக்கும் துணை போகிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் அவர்களின் பெரும்பான்மையினர் எதிர்க்க விரும்புவதும் தனியார் பள்ளிகளின் கொள்ளையையும் கல்வித்தந்தைகளின் அடாவடிகளையும்தான். சுய சிந்தனையற்ற உணர்ச்சிவசப்படல்கள் உண்மையில் தாங்கள் எதிர்ப்பவர்களுக்கு சாதமாகவே வெளிப்படுகிறது.
எனில் சமூகத்தின் பெரும்பான்மை சுயசிந்தனையுடன் செயல்பட்டால் சமூகப்போராட்டங்கள் சரியான திசையில் செல்லுமா? அதுவும் சந்தேகம்தான். ஏனெனில் எந்த இருவரின் சுய சிந்தனைகளும் ஒரே திசையில் இருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவே. எனவே சமூகப்போராட்ங்கள் உணர்ச்சிவசப்படல்கள் இல்லாமல் முன்னோக்கி செல்வதற்கான வாய்ப்புகளும் குறைவே. ஆனால் சுயசிந்தனையுடன் இலட்சியவாதத்தையும் கொண்டிருக்கக்  கூடிய தலைவர்கள் உருவாகிவந்தால் போராட்டங்களில் சமரசங்களின் தேவைகளையும் உணர்ந்த தலைவர்கள் பெருகினால் ஒருவேளை உணர்ச்சிவசப்படுதலை சரியான திசையில் செலுத்த முடியலாம். தலைவர்கள் இல்லாத காலத்தில், அல்லது அனைவரும் தலைவர்களாக இருக்கும் காலத்தில் இருந்து கொண்டிருக்கிறோம். வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட வைப்பவர்களின் விளையாட்டுப் பொம்மைகளாக போரடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இந்த நிகழ்வுகளை அவற்றுடன் ஒன்றி கவனித்தால் அனைத்தும் அபத்தமாகத் தோன்றுகின்றன. ஆனால் அவற்றிலிருந்து சற்றே விலகி நின்று பார்க்கும் மனம் வாய்த்தால், மிக அழகான நாடகம் கண்முன் விரிகிறது. தினம் தோறும் மெருகேறிக் கொண்டிருக்கும் நாடகம்!
blog.change@gmail.com

Sunday, March 19, 2017

பண்பாட்டு அறிதல்களில் தொடர்ச்சி

13-01-2017 அன்று சிறகு இணையப்பத்திரிகையில் பதிப்பிக்கப்பட்டது.
மானுட அறிதல் ஒரு தொடர் செயல்பாடு. பிற மனிதர்கள் அறிந்தவற்றை கற்றுக் கொள்ளும் திறனை பெற்றிருப்பதால்தான் மானுட சமூகம், பிற உயிரினங்களிலிருந்து வேறுபட்டு,  அறிவு செயல் வளர்ச்சிகளில் பெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்தியிருக்கிறது. இன்றைய தனி மனிதன் அறிந்திருப்பது அனைத்தும் முன்னோர்கள் அறிந்தவற்றின் ஒரு துளி மாத்திரமே. முன்னோர்கள் என்பது, மானுட சமூகத்தின் மொத்த முந்தைய தலைமுறைகள் அனைத்தையும் இங்கு குறிக்கிறது. இக்காலத்தில் புதியதாக எதையாவது அறிகிறோமானால், அது முன்னோர்கள் அறிந்தவற்றை மேடையாக்கி, அதன் மேல் நின்றுகொண்டுதான் அறிகிறோம். ஆனால் அத்தகயை புதிய அறிதல்கள் நிகழ்வது மிகவும் அபூர்வமே. அதாவது, நாம் தனிமனிதர்கள் அறிந்தவை எனக் கூறுபவற்றில் பெரும்பான்மையானவை முன்னோர்களின் சுய தேடுதலால் தங்கள் உயிரை எரித்து அடைந்த ஒளியில் அறிந்தவைகளின் சில துளிகளே. அவர்கள் அளித்த அறிவுக்காக, நன்றி தெரிவிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஏனெனில் அத்தகைய அறிதலின் தொடர்ச்சி மானுட இயல்பு. ஆனால், தங்கள் அறிவு முன்னோர்களின் கொடையே என அறியும் மனம், அறிதலில் அடுத்த பாய்ச்சலுக்கான ஏவுதளம். அத்தகைய மனம், முன்னோர்களின் அறிதலை அதற்கான மரியாதையுடனும் எனவே புதிய அறிதலுக்கான விழிப்புடனும் அணுகும்.
பண்பாடுகளில் வேண்டாததென எதுவும் இல்லை. பண்பாட்டின் ஒரு காலகட்டத்தில், ஒரு சமூகச் சூழலில் அப்பண்பாடு முன்பே கொண்டிருந்தவற்றில் சில கூறுகள் பிற்காலங்களில் தேவைப்படாமல் மாறிவிடலாம். புதிய கூறுகள் உருவாகி வரலாம். ஆனால் அக்காலத்தில் தேவையில்லாததாக மாறும் கூறுகளும், அதே பண்பாட்டில் முன்னொரு காலச் சூழலில் தேவைப்பட்டிருக்கலாம். அந்தக் கூறுகள் இருந்த பண்பாட்டுச் சூழலை முழுவதும் புரிந்துக் கொள்ளாமல், இன்றைய சூழலின் பின்புலத்தில் அக்கூறுகளை மதிப்பிடுவது தவறான முடிவுகளையை அளிக்கும். சில பண்பாட்டுக் கூறுகள், அவற்றின் தேவைகள் அழிந்த பின்பும் தொடர்ந்து பலவந்தமாக நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தன என்பதும் உண்மையே - ஆனாலும் அத்தகைய தேவையற்ற கூறுகள் காலப்போக்கில் விலகிவிடும்.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, குறைந்தது நான்காயிரம் ஆண்டுகள் பழமையுள்ள இந்தியப் பண்பாட்டின் கூறுகளை, இன்றைய இந்தியாவின் சமூகப்பின்புலத்தில் ஒப்பிட்டு அவற்றை இழிவுகளாகக் காட்டுவது, இன்றைய ''அரசியல் சரி'' (Politicaly Right) நிலைப்பாடாக பெரும்பாலானவர்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய சமூகத்தில் மிகச் சரியானவையாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டவைகளே இன்றைய சமூகத்தில் தேவையற்றதாக மாறியிருப்பதை நம் தலைமுறையிலேயே கண்கூடாக காண்கிறோம். இருந்தாலும் நான்காயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய பண்பாட்டுக்கூறுகளை இன்றைய சமூகநிலையுடன் ஒப்பிட்டு அதற்கேற்ற நிலைப்பாடுகளை எடுக்கும் அறிவுஜீவிகளை எவ்வித கேள்வியும்  கேட்காமல் ஏற்றுக் கொள்ளும் நிலையிலேயே இன்றைய சமூகம் மாறியிருக்கிறது.
எங்கு தவறு நிகழ்ந்திருக்கிறது? தவறெனில் சரி செய்ய முடியுமா? சமூக அறிதலின் தொடர்ச்சி விடுபட்டுவிட்டது. அவற்றுக்கும் சமூக இயக்கங்களே காரணமாயிருந்திருக்கலாம். சமூக அறிதலில் தொடர்ச்சி விடுபட்டிருந்தாலும், சமூக இயக்கத்தில் தொடர்ச்சி நிச்சயமாக விடுபட்டிருக்க முடியாது, சமூக இயக்கத்தில் தொடர்ச்சி விடுபட்டிருந்தால், அது பண்டைய சமூகமும் அதன் பண்பாடும் அழிந்து முற்றிலும் புதிய சமூகம் புதிய பண்பாட்டுடன் உருவாவதாகும். இந்தியாவில் உண்மையாக அவ்வாறு நிகழவில்லை. ஆனால் இந்தியாவிற்கு வெளியிலிருந்து இங்கு வந்த சில பண்பாடுகளுடன், பல்வேறு காரணங்களால் - தங்கள் தேடுதலாலோ அல்லது நிர்ப்பந்தங்களாலோ; தங்களை இணைத்துக் கொண்டவர்கள், தங்களை இந்தியாவின் பண்பாட்டுக் கூறுகளிலிருந்து முழுமையாகவோ அல்லது சில கூறுகளிலிருந்தோ துண்டித்துக் கொண்டிருக்கலாம். அவர்கள் ஒரு சிறு பிரிவினரே.
இந்தியாவின் முறைசார்ந்த கல்விகளில் இந்தியப் பண்பாட்டின் அறிதல்கள் முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்றைய அறிவுஜீவிகள் அனைவரும் இந்த இந்திய சிந்தனைகள் அறிமுகப்படுத்தப்படாத கல்வியைக் கற்று வந்தவர்கள். அவர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் சுயமாக பண்பாட்டின் மூலத்தை அறியும் ஆர்வமும் இல்லாதவர்கள். ஆனால் இந்திய வாழ்க்கையில், இந்தப் பண்பாட்டின் அறிதல்கள் நெருக்கமாகப் பின்னப்பட்டிருக்கின்றன.  அவர்களால் அறியப்படாத பண்பாட்டுக்கூறுகள் அனைத்தும் பிற்போக்கானவை என அவர்களால் முத்திரையிடப்பட்டு, எனவே அவற்றை சமூகத்திலிருந்து விலக்குவதே அறிவுஜீவிகளானதின் நோக்கமாக கொள்ளப்பட்டு, இந்தப் பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியின் மேல் தாக்குதல் தொடரப்படுகிறது.
இவர்கள் உண்மையில் அறிவுஜீவிகள் இல்லை. தாங்கள் அறிந்திருக்காத ஒன்றை, எதற்கெனத் தெரியாமல் எதிர்க்கிறார்கள். அதற்குத் துணையாக, இந்தப் பண்பாட்டிலிருந்து விலகி அல்லது விலக முயன்று, புதியப் பண்பாடுகளை தழுவிக்கொண்டவர்களை துணைக்கிழுக்கிறார்கள். துரதிர்ஷடவசமாக அறிவுஜீவிகள் என்றும் கல்வியாளர்கள் என்றும் அறியப்படுபவர்களில் பெரும்பான்மையினரும், அதிகாரங்களை அடைந்திருப்பவர்களில் பெரும்பாலானவர்களும் இந்தப் பண்பாட்டில் இருந்துக் கொண்டே அதனைப்பற்றிய எந்த அறிதல்களும் இல்லாதவர்களாகி விட்டார்கள். அதற்கான காரணங்கள் நாமறிந்தவையே!
இந்தப் பெரும் பண்பாட்டுவெளியில் புதையுண்டு கிடப்பதை அவற்றின் மதிப்பை அறிய இன்று நமக்கிருக்கும் கருவிகளில் பெரும்பான்மையானவைகள் துருவேறிக் கிடப்பவையே. இந்தப் பெருங்காலவெளியில் தொடர்பறுந்துப் போன அறிதல்கள் வெறும் சடங்குகளாக மாறி சமூக வாழ்வின் பகுதிகளாக மாறிவிட்ட நிலையில், எந்த தர்க்கபூர்வமான மனதுக்கும் அச்சடங்குகள் ஒவ்வாமையையே அளிக்கும். வாழ்வில் கலந்திருக்கும் சடங்குகளின் மேல் ஒவ்வாமையைக்  காணும்  தர்க்கபூர்வமான மனம் முன் இரண்டு வழிகள் இருக்கலாம். எளிதான வழி அந்தச் சடங்குகளை தன் வாழ்க்கையிலிருந்து விலக்கி, தானறிந்த வாழ்க்கையை மட்டும் வாழ்வது. இன்னும் கடினமான வழி, அந்தச் சடங்குகளுக்கான காரணத்தை, பின்புலத்தை அறிய முயன்று, அந்த அறிதல்கள் மூலம் அச்சடங்குகளின் சமகால வாழ்க்கைத் தேவையை அறிந்து அதன் பின் அதை ஏற்றுக் கொள்வதோ அல்லது மறுப்பதோ. ஆனால் தர்க்க மனம் இங்கு பெரும்பாலும் இல்லை என்பதால் பெரும்பான்மையானவர்களால் இந்த இரண்டு வழிகளிலும் செல்ல முடிவதில்லை. மிகச் சிறுபான்மையினர் முதலாவது வழியில் செல்வதாகத் தோன்றுகிறது. அவர்கள் குரலே இன்று உரக்க ஒலிப்பதாகவும் தோன்றுகிறது. இரண்டாவது வழியைத் தேர்பவர்கள் அறிதலின் ஆழத்திற்கு சென்றிருப்பார்கள். அவர்கள் குரல் ஒலிப்பதற்கானத் தேவை அவர்களுக்குள் இல்லாமல் இருக்கலாம்.  அவர்கள் எண்ணிக்கையில் மிகமிகக் குறைவானவர்களே!
தர்க்க மனம் இங்கு பெரும்பாலும் இல்லை என்பதும் சரியான வாதம் இல்லை. தர்க்கம் உள்ளது. ஆனால் அது மிகமிகக் குறுகிய எல்லையில் மட்டுமே உபயோகப்படுத்தப்படுகிறது. எங்கெல்லாம் தனிமனித ஆணவத்தை நிறைவுசெய்ய தர்க்கம் பயன்படுகிறதோ அங்கெல்லாம் தர்க்கம் பயன்படுத்தப் படுகிறது. ஆணவம் புண்படும் அல்லது அழியும் இடங்களில் தர்க்க மனம் செயலிழந்து விடுகிறது.
இன்றைய பெரும்பான்மையான அறிவுஜீவிகளிடமும் தர்க்க மனம் இவ்வாறே செயல்படுகிறது. இல்லையெனில் பண்பாட்டுக் கூறுகளை நோக்கி இத்தகைய எதிர்க் கூச்சல் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை. பண்பாட்டு அறிதல்களின் தொடர்பை இல்லாமல் செய்வதற்கு இத்தகைய முயற்சி செய்யப்படுவதற்கு வேறு காரணங்கள் இருக்க வாய்ப்பில்லை. வாக்குவங்கி அரசியலுக்கு மட்டும் எனில், அது வெறும் குறுகிய எல்லையில் மட்டுமே இருக்கும். பெரும்பாலான அறிவுஜீவிகள் அவ்வாறே இருப்பதை அரசியல் காரணங்கள் என்று மட்டும் கூறிவிட முடியாது என்றே தோன்றுகிறது. பண்பாட்டின் ஞானக்களஞ்சியங்கள் மேல் அறிமுகமின்மையே காரணமாக இருக்க முடியும்.
கருவிகள் துருவேறிய நிலையில் இன்று நமக்கிருக்கும் வாய்ப்பு, அக்கருவிகளை மீண்டும் இயங்கச் செய்வதே. அக்கருவிகளின் இயக்கங்களை அறிந்தவர்கள், மீண்டும் அவற்றை முழுவிசையுடன் இயக்குவதே. அறிய முயல்பவர்கள், இருக்கும் ஆபத்துக்களைப் பொருட்படுத்தாமல் அல்லது ஆபத்துக்களைப் பற்றிய விழிப்புடன், அக்கருவிகளை மீண்டும் சமூகவெளியில் எடுத்து வைத்தாக வேண்டும். அறிதலுக்கான தங்கள் விருப்பத்தை அறிவுஜீவிகளிடம் உரக்கக் கூறியாக வேண்டும்
ஒரு காலகட்டத்தில் இந்தியாவில் கல்வி, ஞானம், பொருளாதாரம் ஆகியவை உச்சத்தில் இருந்தன என்பது நாம் அறிந்த ஒன்று. அன்று இருந்த ஞானம் இன்றைய தலைமுறைகள்வரை வந்து சேர்ந்திருக்கின்றனவா? பொதுத் தளத்தில் வந்து சேரவில்லை. ஆனாலும் அது சமூகத்தின் ஒரு தளத்தில் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. இன்றைய கல்வியிலிருந்து அவை முற்றிலும் விலக்கப்பட்டிருப்பதால் முறைசார்ந்த கல்வியின் எந்த மாணவர்களுக்கும் இவற்றைப் பற்றிய அறிமுகம் இல்லை. அந்த ஞானம் இருக்கும் தளத்தில் மட்டும் அது எப்படியோ தலைமுறைகளை கடந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த ஞானம் எத்தகைய திரிவை அடைந்து தற்போது இருக்கிறதோ?
இந்தியா அதன் பண்பாட்டின் தொடர்ச்சியை பேண வேண்டும் என்றால், குறைந்தது நான்காயிரம் ஆண்டுகள் வரலாறு கொண்ட பண்பாட்டின் ஞானக் குவியல்கள் குறித்து குறைந்தப்பட்ச அறிமுகத்தை பெறுவதற்கான வாய்ப்பையாவது முறைசார்ந்த கல்வி அளித்தாக வேண்டும். அது கொடுக்கும் அறிமுகத்தின் பின், அதைத் தொடர்வதா வேண்டாமா என்பது மாணவர்களின் விருப்பம். ஆனால் அத்தகைய அறிமுகத்துக்கான வாய்ப்புக்கே இல்லாமல் இருப்பது, இந்தியப் பண்பாட்டின் விரிவை, தொடர்ச்சியை, ஞானத்தை இழப்பதேயாகும். . இந்தியப் பண்பாட்டுக்கூறுகளை ஒரு மதத்தின் மேல் ஏற்றுவது பொறுப்பின்மையும் அறியாமையுமாகும். மதத்தின் மேல் ஏற்றி, அதன் மூலம் அனைத்துப் பண்பாட்டுக் கூறுகளையும் மதம் சார்ந்தது என எதிர்ப்பதை என்னவென்று கூறுவது? நம் பண்பாட்டில் தொடர்ச்சி இருக்க வேண்டுமானால், முதலில் களைய வேண்டியது, பண்பாட்டுக் கூறுகளின் மேல் மதத்தின் நிறத்தை ஏற்றுவதைத்தான்.

இப்பரந்த பண்பாட்டுக் கூறுகளின்மேல் சிறிதேனும் அறிமுகம் உள்ளவர்கள், அதன் மூலம் அவற்றின் மேல் ஆர்வம் கொண்டவர்கள் அனைவரும் மெல்லிய சத்தத்தையாவது, இந்தத் திசையில் எழுப்பியாக வேண்டும். அந்தச் சத்தம் அறிவுஜீவிகளில் ஒரு தரப்பினரையாவது தாங்கள் எதிர்ப்பவற்றின் மேல் அறிதல்களை கொண்டு வரச் செய்யலாம். இந்தியப் பண்பாட்டின் சாரத்தின் மேல் அறிமுகம் கொண்டவர்கள், பெரும்பாலும் அதன் மேல் எதிர்ப்புக் குரல் எழுப்ப முடியாது. அதையும் கடந்து எதிர்ப்புக் குரல்கள் எழுமானால், அவற்றில் நிச்சயமாக ஏதேனும் காரணங்கள் இருக்கும். நம்மால் திரும்பிப் பார்த்து, அக்குறைகளை நிவர்த்திச் செய்ய முடியலாம். இதன் மூலம் பண்பாடு தொடர்ந்து அடுத்தக் கட்டத்துக்கு செல்ல முடியலாம்!
blog.change@gmail.com

Wednesday, January 4, 2017

பிம்பம்

மலையோரச் சாலையில்
மோட்டார் சைக்கிளில் செல்கிறேன்.
பின்னோக்கிக் கண்ணாடியில் கண்ட
மலைக் காட்டின்
அழகிய பிம்பத்தில்
லயித்த கணம் நிலைதடுமாறிய வண்டியை
நிலைப்படுத்தினேன்.
காட்சியும் பிம்பமும்
இல்லாமல் ஆனது அக்கணத்தில்.

சற்றே தொலைவில் இருக்கும்
நண்பனின் இருப்பிடத்தில்
சற்று நேரத்தில் சென்று விடுவேன்.
சில பிம்பங்களை நானும்
மேலும் சில பிம்பங்களை அவனும்
பகிர்ந்து கொள்வோம்.
அதன் பின்

நானென் வழியில், அவன் தன் பாதையில்!